1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Tatarak

Tatarak – Ajer, szuwar ,tatarskie ziele, łabuzie ( Acorus calamus L.) Tatarak pochodzi z południowo – wschodniej Azji, do nas przywędrował... Czytaj więcej

Choroby układu oddechowego u dzieci

Choroby układu oddechowego są najczęstszymi chorobami wieku dziecięcego. Występują tym częściej i mają tym cięższy przebieg, im młodsze jest dziecko.... Czytaj więcej

Nalewka przeciw grypie

  Składniki : po 5 g suszonego : liścia podbiału, kwiatu czarnego bzu, kwiatu lipy, korzenia arcydzięglu, korzenia lukrecji, owocu maliny, owocu... Czytaj więcej

Mydełka ziołowe

Wyrób mydeł z odpadów wymaga stosowania sody kaustycznej, środka niebezpiecznego w użyciu. Łatwiej i bezpieczniej użyć czystego, białego mydła jako podstawy.   Mydełka... Czytaj więcej

Diabelski pazur

diabelski pazurDiabelski pazur ( Harpagophytum procumbens ).

Diabelski pazur nazywany jest także czarcim pazurem , lub hakoroślą rozesłaną. Rośnie w południowej Afryce na półpustynnych sawannach. W tych rejonach przez dziesięć miesięcy w roku panuje susza, a w pozostałych dwóch sporadycznie padają deszcze. Diabelski pazur dla zwierząt dzikich i hodowlanych w tych rejonach jest cenną rezerwą wodną i paszową, w tych trudnych warunkach.

Od wieków ludy afrykańskie w lecznictwie domowym stosowali diabelski pazur. Surowcem leczniczym były bulwiaste korzenie spichrzowe. Wykorzystywano je w leczeniu dolegliwości żołądkowych, chorób wątroby, nerek, pęcherza moczowego, a także dolegliwości stawów i kręgosłupa. Na pustyni bulwy diabelskiego pazura pełnią rolę magazynu wody.

 

Skład i działanie:

W związku z popularnością diabelskiego pazura i jego skuteczności w leczeniu dny moczanowej ( artretyzmu) oraz chorób reumatycznych. Zainteresowała się nim konwencjonalna medycyna naukowa.. W bulwach diabelskiego pazura stwierdzono obecność związków irydoidowych między innymi harpagozydu i harpagidu, a także flawonoidów, fenolokwasów, trójterpenów i wielu innych leczniczych substancji.

Badania farmakologiczne potwierdziły od dawna znane w lecznictwie ludowym właściwości lecznicze rośliny: przeciwzapalne, przeciwartretyczne i przeciwreumatyczne. Stosowanie diabelskiego pazura normalizuje podwyższony poziom kwasu moczowego i cholesterolu we krwi u chorych z przewlekłymi schorzeniami nerek i wątroby, a także w miażdżycy. Ma również działanie ogólnoodtruwające.

W wielu krajach Europy, Azji i Ameryki leki z bulw diabelskiego pazura uznano za oficjalne leki odtruwające, przeciwzapalne ( o podobnym działaniu jak kortyzon, lub fenylobutazon), przeciwreumatyczne i zapobiegające przerostowi prostaty. Leki z diabelskiego pazura zalecane są także przy chorobach przewodu pokarmowego – zwłaszcza przy bezsoczności i niedokwaśności żołądka, a także w chorobach układu moczowego, a zewnętrznie przy wielu chorobach skórnych.

 

Uwaga:

Preparaty otrzymywane z diabelskiego pazura nie wykazują żadnego działania ubocznego, a jedynymi przeciwwskazaniami jest okres ciąży, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz kamica żółciowa. W tych przypadkach należy zachować ostrożność i stosować zmniejszone dawki.

W związku z popularnością stosowania bulw diabelskiego pazura , zbiory ich stały się głównym źródłem utrzymania mieszkańców pustyni Kalahari. Opracowano i ustalono limity zbioru bulw na określonym obszarze, a także metody zbioru niezagrażające wyginięciu diabelskiego pazura.

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież