1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Uczep trójlistkowy

Uczep trójlistkowy –Uczep trójdzielny, dwuząb (Bidens tripartitus L.) Ziele do wysokości 90 cm rozpowszechnione w Europie, na północy Azji i w... Czytaj więcej

Choroby układu nerwowego

Sferę psychiczną niszczy otępienie starcze (dementia senilis ), przejawiające się upośledzeniem pamięci, dezorientacją, nierozpoznawanie nawet swoich najbliższych, stępieniem uczuć oraz... Czytaj więcej

Nalewka cynamonowa

Cynamonowiec – drzewa lub wysokie krzewy o wiecznie zielonych, skórzastych, połyskujących liściach, niepozornych zielonkawych kwiatach i podłużnych owocach. Kora stanowi... Czytaj więcej

Maseczki ziołowe

Maseczka oczyszcza pory skóry, poprawia krążenie i pojędrnia skórę. Zastosowanie jej bezpośrednio po parówce, zanim pory się zamkną, znacznie zwiększa... Czytaj więcej

Diabelski pazur

diabelski pazurDiabelski pazur ( Harpagophytum procumbens ).

Diabelski pazur nazywany jest także czarcim pazurem , lub hakoroślą rozesłaną. Rośnie w południowej Afryce na półpustynnych sawannach. W tych rejonach przez dziesięć miesięcy w roku panuje susza, a w pozostałych dwóch sporadycznie padają deszcze. Diabelski pazur dla zwierząt dzikich i hodowlanych w tych rejonach jest cenną rezerwą wodną i paszową, w tych trudnych warunkach.

Od wieków ludy afrykańskie w lecznictwie domowym stosowali diabelski pazur. Surowcem leczniczym były bulwiaste korzenie spichrzowe. Wykorzystywano je w leczeniu dolegliwości żołądkowych, chorób wątroby, nerek, pęcherza moczowego, a także dolegliwości stawów i kręgosłupa. Na pustyni bulwy diabelskiego pazura pełnią rolę magazynu wody.

 

Skład i działanie:

W związku z popularnością diabelskiego pazura i jego skuteczności w leczeniu dny moczanowej ( artretyzmu) oraz chorób reumatycznych. Zainteresowała się nim konwencjonalna medycyna naukowa.. W bulwach diabelskiego pazura stwierdzono obecność związków irydoidowych między innymi harpagozydu i harpagidu, a także flawonoidów, fenolokwasów, trójterpenów i wielu innych leczniczych substancji.

Badania farmakologiczne potwierdziły od dawna znane w lecznictwie ludowym właściwości lecznicze rośliny: przeciwzapalne, przeciwartretyczne i przeciwreumatyczne. Stosowanie diabelskiego pazura normalizuje podwyższony poziom kwasu moczowego i cholesterolu we krwi u chorych z przewlekłymi schorzeniami nerek i wątroby, a także w miażdżycy. Ma również działanie ogólnoodtruwające.

W wielu krajach Europy, Azji i Ameryki leki z bulw diabelskiego pazura uznano za oficjalne leki odtruwające, przeciwzapalne ( o podobnym działaniu jak kortyzon, lub fenylobutazon), przeciwreumatyczne i zapobiegające przerostowi prostaty. Leki z diabelskiego pazura zalecane są także przy chorobach przewodu pokarmowego – zwłaszcza przy bezsoczności i niedokwaśności żołądka, a także w chorobach układu moczowego, a zewnętrznie przy wielu chorobach skórnych.

 

Uwaga:

Preparaty otrzymywane z diabelskiego pazura nie wykazują żadnego działania ubocznego, a jedynymi przeciwwskazaniami jest okres ciąży, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz kamica żółciowa. W tych przypadkach należy zachować ostrożność i stosować zmniejszone dawki.

W związku z popularnością stosowania bulw diabelskiego pazura , zbiory ich stały się głównym źródłem utrzymania mieszkańców pustyni Kalahari. Opracowano i ustalono limity zbioru bulw na określonym obszarze, a także metody zbioru niezagrażające wyginięciu diabelskiego pazura.

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież